วันเนี๊ยะ ตอนขึ้นบันไดเลื่อนจากรถไฟฟ้าใต้ดินมาบนดิน
มีผู้หญิงคนหนึ่งเค้าขึ้นตามมา แล้วก็คุยโทรศัพท์กับแม่ของเค้า
ตาม ไดอะล็อค ข้างล่างนี้

She : แม่โทรหาเล็กรึเปล่า
แม่ She : ... (ไม่รู้ว่าตอบลูกสาวว่าอะไร)
She : แล้วเล็กโทรไปทำไมไม่รับ
(' ')! เจ้าของบล็อก :  อ่าว แล้วทำไมตอนแม่โทรมาแกไม่รับล่ะ (นึกในใจ)
She : อะไรน๊ะ! ไม่มีกับข้าว...แล้วหุงข้าวทำไม
(-*-) เจ้าของบล็อก : หุงรอเธอล่ะม๊างงงง (นึกในใจ)
She : อะไรนะ อะไรน๊ะ จะไปรู้ได้ไง (เสียงดุ)
=[]= : เจ้าของบล็อก : จะดังไปไหน (คิดในใจ)
She : เตรียมเงินไว้เลย ร้อยห้าสิบ ไปไม่ทันหรอก...
หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันไป
ที่เขียนถึงเรื่องนี้ จริงๆ แล้วก็นึกตำหนิลูกสาวเค้านั่นแหล่ะ
รู้สึกว่าพูดกับแม่ไม่ค่อยดี อาจจะเป็นวัฒนธรรมในครอบครัว
หรือจะอะไรก็แล้วแต่ แต่ว่าพ่อแม่น่ะ ยิ่งสูงวัยขึ้น ก็ทั้งขี้เหงา และน้อยใจง่าย

ไม่ใช่ทำงานแล้ว เรียนสูงกว่าพ่อแม่แล้ว จะทำตัวใหญ่กว่าพ่อแม่ได้
ยิ่งลูกออกไปทำงาน มีสังคม มีเพื่อนฟูง มีแฟน พ่อแม่ก็ยิ่งเหงาใจ
เพราะรู้สึกว่าลูกค่อยๆ ห่างตัวเองออกไป

เราก็เป็นคนหนึ่งที่ตอนเป็นเด็กเถียงกับแม่ เอาชนะคะคานกับแม่เป็นประจำ
แต่พอต้องไปเรียนไกลจากสุพรรณฯ ไปขอนแก่น
ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ฟังแม่มากขึ้น คุยกันดีๆ มากขึ้น
แม่ค่อยๆ ใหญ่ขึ้น แล้วเราก็ค่อยๆ เล็กลง

วันก่อนโทรไปหาแม่ แกก็บ่นใหญ่เลยว่า
มีคนมาขโมยมะม่วงแก ครือว่าที่บ้านปลูกไว้ สองต้น
แต่มันไม่ค่อยมีลูก ต้องหมั่นรดน้ำ ใส่ปุ๋ยด้วย ลงทุนสุดๆ
เฝ้าดูมันโต มีลูกมาแค่ สี่ ผล เองงงง
วันนี้แม่ไม่อยู่บ้าน หายไปลูกหนึ่ง (อารมณ์แกนับของแกไว้อ่ะนะ)
วันรุ่งขึ้นไม่อยู่อีก หายไปอีกแระ 1 ลูก
แม่บอกว่า อดใจไม่เด็ดไปกินแทบตาย จะเก็บไว้ให้ลูกกิน
ตอนลูกกลับบ้านสิ้นเดือน ไอ้บร้านั่นครายวะ
ตายอดตายอยากมาขโมยไปกินทุกวัน
ได้ยินแล้วก็เศร้ามาเลย ไม่ได้เสียดายมะม่วงนะ
แต่เศร้าที่แม่ต้องอดใจไม่กิน เลยบอกแม่ว่า ช่างมันเถอะ
แม่ก็ยังยืนยันว่า ไม่ได้ๆ (ยังโมโหอยู่)

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ถ้าเกี่ยวกับลูกก็เป็นเรื่องใหญ่ตลอดๆ ล่ะ
ฉะนั้นจะพูดจะจากับแม่ก็ถ้อยที ถ้อยคำ กันหน่อย
แม่น่ะลูกโตแล้ว แกจะเหงา และน้อยใจง่ายจริงๆ นะ

 

edit @ 29 Sep 2010 21:55:53 by Of FiSh GaL!

Comment

Comment:

Tweet

ลูกบางคนก็เป็นแบบนี้จริงๆ...

จนบางทีพวกเราๆก็อาจจะลืมตัวทำไปด้วย

//ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมค๊าบ

Hot! Hot!